Η Ιταλία πρέπει να αυξήσει γρήγορα την φωτοβολταϊκή της ισχύ έως το 2030. Οι στέγες των δημόσιων κτιρίων δεν αρκούν από μόνες τους για να λύσουν το πρόβλημα, αλλά μπορούν να καλύψουν ένα σημαντικό ποσοστό χωρίς να καταλαμβάνουν νέο χώρο.

Το κεφάλαιο σε 8 διαφάνειες

Περιηγηθείτε στο αρχικό καρουσέλ που δημιουργήθηκε για αυτό το κεφάλαιο. Οι εικόνες έχουν βελτιστοποιηθεί για το διαδίκτυο και έχουν μεταφορτωθεί στη Βιβλιοθήκη πολυμέσων του WordPress.

Πρωτότυπες διαφάνειες · ελεγμένα στοιχεία στο κείμενο

‹›

1 / 8

Στα smartphone, σύρε προς τα πλάγια. Στο πληκτρολόγιο, χρησιμοποίησε τα βέλη δεξιά και αριστερά.

Σημείωση ελέγχου σχετικά με το «καρουσέλ». Η φράση “41.254 δημόσια κτίρια” που εμφανίζεται στις αρχικές διαφάνειες διευκρινίστηκε στο άρθρο: πρόκειται για στοιχεία του OpenStreetMap που λειτουργικά συνδέονται με τη Δημόσια Διοίκηση, και όχι για κτηματολογική καταγραφή της δημόσιας περιουσίας.

Το χάσμα που πρέπει να γεφυρωθεί

Το PNIEC 2024 προβλέπει 79,2 GW φωτοβολταϊκών έως το 2030. Ο GSE καταγράφει 37.002 MW σε λειτουργία στα τέλη του 2024. Η αριθμητική διαφορά είναι επομένως 42,198 GW. Δεν πρόκειται ούτε για πρόβλεψη της αγοράς ούτε για «καθαρή» ζήτηση που έχει ήδη προσαρμοστεί για αποσύρσεις, καθυστερήσεις ή αναθεώρηση των στόχων: είναι η διαφανής σύγκριση μεταξύ δύο επίσημων μεγεθών.

Το θεωρητικό αποτέλεσμα των 5,68 GW που προκύπτει από το μοντέλο Heiwit θα είχε δύο σωστές ερμηνείες: θα αντιπροσώπευε το 7,17% του συνολικού στόχου των 79,2 GW και το 13,46% του αριθμητικού χάσματος σε σχέση με την παραγωγική ικανότητα του 2024. Το να γράψει κανείς απλώς «7–14% του PNIEC» θα ήταν ασαφές, διότι θα ανακάτευε δύο διαφορετικούς παρονομαστές.

Γιατί να ξεκινήσουμε από τις δημόσιες στέγες

Οι στέγες σχολείων, νοσοκομείων και γραφείων αποτελούν υπάρχουσες επιφάνειες. Αυτό μειώνει τις συγκρούσεις με την κατανάλωση γης, αλλά δεν εξαλείφει τους περιορισμούς. Κάθε έργο απαιτεί τουλάχιστον δομική επιθεώρηση, νομική διαθεσιμότητα της στέγης, άδειες, συμβατότητα με το τοπίο και τον πολιτισμό, μέτρα πυρασφάλειας, δυνατότητα πρόσβασης για συντήρηση και δυνατότητα σύνδεσης με το δίκτυο.

Ο δεύτερος λόγος είναι το προφίλ κατανάλωσης. Τα νοσοκομεία και τα γραφεία παρουσιάζουν συνήθως υψηλή κατανάλωση κατά τις ώρες της ημέρας· τα σχολεία έχουν ένα πιο εποχιακό προφίλ και απαιτούν ειδική ανάλυση για τους καλοκαιρινούς μήνες. Για τον λόγο αυτό, δεν είναι σωστό να εφαρμόζεται το ίδιο ποσοστό αυτοκατανάλωσης σε κάθε κτίριο.

Ένα διάσπαρτο δίκτυο, όχι ένα μεμονωμένο εργοστάσιο

Η στρατηγική αξία δεν έγκειται μόνο στην ισχύ. Ένα εθνικό πρόγραμμα για τις δημόσιες στέγες θα ήταν κατανεμημένο, ορατό και επαναλήψιμο. Θα μπορούσε να συγκεντρώσει ομοιογενή κτίρια, να τυποποιήσει τους όρους των διαγωνισμών, να μειώσει το κόστος σχεδιασμού και να ενεργοποιήσει μοντέλα ESCo ή συμπράξεις. Η άλλη πλευρά του νομίσματος είναι η κατακερματισμένη διακυβέρνηση μεταξύ κράτους, περιφερειών, δήμων, υγειονομικών φορέων και άλλων οργανισμών.

Πόσο θα ήταν πραγματικά εφικτό να εγκατασταθεί;

Το μοντέλο παρέχει ένα θεωρητικό τεχνικό δυναμικό. Εφαρμόζοντας ένα μελλοντικό σενάριο 60–80%, η δυναμικότητα θα ανέρχονταν σε 3,41–4,54 GW, που αντιστοιχεί στο 8,08–10,77% του χάσματος του PNIEC. Το σενάριο αυτό δεν προκύπτει άμεσα από την δηλωθείσα επικύρωση της GSE και δεν πρέπει να παρουσιάζεται ως παρατηρούμενος ρυθμός. Αντίθετα, απαιτείται μια ανάλυση ανά κτίριο.

Το σωστό συμπέρασμα

Οι δημόσιες στέγες δεν αποτελούν συντόμευση και δεν αντικαθιστούν τα έργα μεγάλης κλίμακας, την βιομηχανική αυτοκατανάλωση ή τα οικιακά φωτοβολταϊκά συστήματα. Αποτελούν, ωστόσο, μια ήδη υπάρχουσα υποδομή που αξίζει μια επαληθεύσιμη τεχνική απογραφή και μια ειδική εθνική στρατηγική.