Η παραγωγή, σε ένα έτος, ποσότητας ενέργειας αντίστοιχης με την ετήσια κατανάλωση μιας περιοχής δεν σημαίνει ότι η περιοχή αυτή καθίσταται αυτάρκης. Για να μετατραπεί το δυναμικό των δημόσιων στεγών σε ενέργεια που χρησιμοποιείται πραγματικά, απαιτούνται ωριαία προφίλ κατανάλωσης, δίκτυο, συμβάσεις, συσσώρευση ενέργειας και κανόνες κατανομής.

Το κεφάλαιο σε 8 διαφάνειες

Περιηγηθείτε στο αρχικό καρουσέλ που δημιουργήθηκε για αυτό το κεφάλαιο. Οι εικόνες έχουν βελτιστοποιηθεί για το διαδίκτυο και έχουν μεταφορτωθεί στη Βιβλιοθήκη πολυμέσων του WordPress.

Πρωτότυπες διαφάνειες · ελεγμένα στοιχεία στο κείμενο

‹›

1 / 8

Στα smartphone, σύρε προς τα πλάγια. Στο πληκτρολόγιο, χρησιμοποίησε τα βέλη δεξιά και αριστερά.

Σημείωση ελέγχου σχετικά με το «καρουσέλ». Η διαφάνεια σχετικά με τις κλιματικές επιπτώσεις αναφέρει την αρχική εκτίμηση των 2,06 MtCO₂/έτος. Το άρθρο χρησιμοποιεί τον συντελεστή ISPRA 2024 και αναφέρει περίπου 1,45 MtCO₂ ως θεωρητικό ανώτατο όριο για το πρώτο έτος.

Ο ετήσιος προϋπολογισμός και η αυτάρκεια δεν είναι συνώνυμα

Στην αρχική έκθεση, οι ενεργειακές ανάγκες της Δημόσιας Διοίκησης αναφέρονταν της τάξης των 5–7 TWh, αλλά η συγκεκριμένη πηγή δεν έχει ακόμη προσδιοριστεί. Ακόμη και αν δεχτούμε προσωρινά αυτό το εύρος, η σύγκριση με τα 7,53 TWh οδηγεί σε αριθμητικό υπόλοιπο μεταξύ 0,53 και 2,53 TWh. Αυτό δεν αποδεικνύει αυτονομία.

Τα φωτοβολταϊκά παράγουν ενέργεια κατά τη διάρκεια της ημέρας και κυρίως τους μήνες με τη μεγαλύτερη ηλιοφάνεια. Τα νοσοκομεία και τα γραφεία έχουν σημαντική ημερήσια κατανάλωση, ενώ τα σχολεία και τα δημαρχεία μπορεί να παρουσιάζουν πολύ διαφορετικά προφίλ κατανάλωσης. Η πλεονάζουσα ενέργεια ενός κτιρίου δεν μπορεί να μεταφερθεί αυτόματα σε άλλο δημόσιο κτίριο χωρίς μια συμβατή τεχνική και συμβατική ρύθμιση.

Οι λειτουργικές μεταβλητές

• Αυτοκατανάλωση: Ποια ποσότητα παραγωγής αντιστοιχεί στην κατανάλωση του ίδιου σημείου σύνδεσης;
• Δίκτυο: Μπορούν η καμπίνα και το τοπικό δίκτυο να δεχτούν την τροφοδοσία;
• Κοινοποίηση: Οι ενεργειακές κοινότητες και οι μορφές αυτοκατανάλωσης μπορούν να αξιοποιήσουν μέρος της ενέργειας, εντός των ορίων των ισχύοντων κανόνων.
• Συσσώρευση: μπορεί να μεταφέρει ενέργεια στο χρόνο, αλλά συνεπάγεται επιπλέον κόστος, απώλειες και κριτήρια διαστασιολόγησης.
• Περιορισμός: ένα μέρος της παραγωγής ενδέχεται να μην είναι χρησιμοποιήσιμο ή να μην διατεθεί στην αγορά.

Αποφυγμένες εκπομπές: η διόρθωση

Το ISPRA αναφέρει για το 2024 έναν μέσο συντελεστή που σχετίζεται με την κατανάλωση ηλεκτρικής ενέργειας ύψους 192,6 gCO₂/kWh. Εφαρμόζοντάς τον σε 7,53 TWh, προκύπτει ένα θεωρητικό μέγιστο για το πρώτο έτος περίπου 1,45 MtCO₂. Εφαρμόζοντας ένα σενάριο υλοποιησιμότητας 60–80%, η τάξη μεγέθους γίνεται 0,87–1,16 MtCO₂/έτος.

Πρόκειται για μια μέση εκτίμηση, όχι οριακή: δεν περιγράφει απαραίτητα ποια εργοστάσια θα μειώσουν την παραγωγή τους κάθε ώρα. Επιπλέον, ο συντελεστής του δικτύου θα μειωθεί με την αποκαρβονιοποίηση· γι’ αυτό δεν παρουσιάζεται ένας απλός σταθερός πολλαπλασιασμός για 25 χρόνια.

Ο ρόλος της αποθήκευσης

Η αποθήκευση ενέργειας μπορεί να αυξήσει την τοπική χρήση ενέργειας, να υποστηρίξει τα βραδινά φορτία και να προσφέρει ευελιξία. Ωστόσο, δεν πρέπει να εγκαθίσταται ομοιόμορφα σε όλα τα κτίρια. Ένα νοσοκομείο με συνεχή κατανάλωση μπορεί να έχει ήδη υψηλό ποσοστό αυτοκατανάλωσης· ένα σχολείο που παραμένει κλειστό τον Αύγουστο μπορεί να απαιτεί κοινή χρήση, διαχείριση φορτίων ή μια μπαταρία διαστασιολογημένη με βάση τα πραγματικά προφίλ κατανάλωσης.

Από τη θεωρητική ενέργεια στην κοινωνική αξία

Ο πιο χρήσιμος δείκτης δεν είναι μόνο η παραγόμενη ενέργεια σε TWh. Είναι το ποσοστό της ενέργειας που αυτοκαταναλώνεται, μοιράζεται ή διοχετεύεται στο δίκτυο με οικονομική αξία, σε συνδυασμό με τη μείωση του κόστους του φορέα και την ανθεκτικότητα των βασικών υπηρεσιών. Για το συγκεκριμένο μέρος απαιτούνται στοιχεία κατανάλωσης, τα οποία η μελέτη θα πρέπει να ενσωματώσει στην επόμενη φάση.